Het aanzoek


Vandaag is het 15 april.

 

 

Voor velen van jullie een ordinaire datum. Voor Doppie en Robpie echter niet.
Het is namelijk exact vijf jaar geleden dat Piet Roberto groep 3 binnenwandelde en deze juf compleet overrompelde met een huwelijksaanzoek.

Een verrassing waar ik niks van wist.
Collega’s die in het complot zaten.
Leerlingen die door het dolle heen waren.
En ik stond daar maar. Met de rekenspelletjes in mijn handen.

Wat een dag. Wat een dag. Die we afsloten met de grootste sushi dinnerdate ever. En door alle commotie zag ik ook niet dat er een heuse zin was gevormd van de nigiri en maki!

Vandaag vieren we dus een klein feestje. Want zulke aanzoeken moeten gekoesterd worden!

© Tekstbureau Doppie 2018

Daddy cool


Vorige week bevonden Robpie en ik ons in een soort van hel.

 

 

Iets waarvan we beiden dachten nooit te zullen komen, want lang leve het internetshoppen. Maar we hadden geen keus. We moesten wel.

En daar stonden we dan – pril oudergeluk – bij de Mamma Mazzeldagen van een bekende babywinkel. Want zeg je ‘korting’, dan gaat Doppie toch wel even een kijkje nemen. 

Na anderhalf uur – gelukkig werden we door een zeer leuke verkoopster (ook een juf) geholpen – duizelde al die informatie over awardwinning maxi cosi’s, aerosleep-matrassen, kinderwagens met uitbreiding, massagewipstoelen, babybadjes met ingebouwde pompjes, kinderstoelen met babykuipjes ons toch wel een beetje. Vooral mijn eigen slechtgenoot had het behoorlijk zwaar.

En ik maar lachen om hem en al die andere arme vaders-in-spe die met aankleedkussens, luieremmers en kolfsetjes aan het sjouwen waren door de winkel.

Medelijden versus respect.

De grote spullen hebben we maar meteen aangeschaft en gelukkig kunnen we de rest online shoppen. Tot grote opluchting van Daddy Cool.

© Tekstbureau Doppie 2018

Redactievergadering


Laptop. Check.

 

 

Notitieboek. Check.
Flamingopen. Check.
Flesje water, appel, crackers, krentenbollen – want hee ik moet om het half uur iets eten. Dubbel check.

Vandaag ben ik in Den Bosch voor een redactievergadering van Juf & Meester. Magazine nummer 22 valt de komende weken op de schooldeurmat, maar wij gaan al aan de slag met de herfsteditie. En dat wordt spannend, want mijn deadline moet naar voren worden geschoven vanwege mijn verlof.

Na drie jaar vind ik het nog steeds geweldig – en een eer – om voor dit tijdschrift te werken en schrijven.
So let’s go!

© Tekstbureau Doppie 2018

Arriverderci maart

 

Goed nieuws, Doppie 5 jaar, vrolijke vogels, veel hormonsters, sprankelende schrijfopdrachten, good food, a scream for icecream, verbouwingsperikelen, feestjes en veel liefde en gezelligheid. Maart roerde zijn staart! Arriverderci mooie maand! Je was op om te vreten!

Doet april ook wat ie wil? Bring it on!

© Tekstbureau Doppie 2018

Goede Vrijdag


Gisteren was niet alleen Robpie jarig, maar was het ook exact vier jaar geleden dat ons überfoute huwelijksfeest plaatsvond.

 

 

 

Met Breezers, bitterballen, suikerspinnen en non-stop foute hits. Gewoon zoals we zijn. Hysterisch alom!

Een zeer goede vrijdag dus om dat prachtige trouwalbum van ons open te slaan. En even goed na te genieten en ons te bescheuren om al die foutfits en glitters.
Best. Party. Ever!

Vrolijk Paasweekend allemaal!

© Tekstbureau Doppie 2018

Robpie is jarig

Drie keer het gekkengetal wordt hij vandaag.

 

 

 

Mijn lieve Robpie.
Een bijzondere verjaardag, omdat het de laatste is die hij viert als ‘nog-niet-papa’. Volgend jaar krijgt die vreetzak ook van ons kleintje een groot cadeau!

Lieve Rob, we gaan er een topdag van maken! Nou ja, ik ga schrijven, hij werken. En vanavond romantisch naar de Prénatal 😉 morgen is het een goede vrijdag voor taart!

Hieperdepiep hoera!

© Tekstbureau Doppie 2018.

De blije doos


Toen ik deze selfie aan Robpie liet zien, moest hij zo hard lachen.

Ik dacht meteen dat er spinazie ofzo tussen mijn tanden zat of dat ik superscheel de camera inkeek.

Maar nee. Het was het onderschrift.

En daar moet ik nu ook wel om lachen. Want ik straal niet de hele tijd uit dat ik een blije doos ben, diep van binnen ben ik dat wel.
Ik ben wat gereserveerder, neem mezelf in bescherming en sta nog niet te trappelen om allerlei babydumpstores in te gaan, maar dat komt nog wel. Echt. Hoop ik althans.

Volgende week de 20-weken-echo. Dan zit de helft er alweer op.
Zal ik dan van een gematigde blije doos in een uitbundige blije doos veranderen? Ik ben benieuwd…

© Tekstbureau Doppie 2018

Doppies writing crib


Van een gele muur naar een witte muur.

Van een witte muur naar een gele muur. Frisse lentekleuren in combinatie met tijdloos zwart-wit. Een nieuwe strakke vloer. En tot slot typische Doppie-accessoires.

Mijn nieuwe kantoor is klaar voor het voorjaar. En ready steady voor al die sprankelende schrijfopdrachten tot en met mijn verlof. Mijn slechtgenoot heeft keihard geklust (en goed naar mijn verfaanwijzingen geluisterd haha). Weer een kekke klus afgevinkt.
Ik ben blij!

Welcome to my new writing crib!

© Tekstbureau Doppie 2

Extreme extreme home make-over


Tadaaa…we hebben getekend.

 

 

Voor een nieuwe hypotheek mét bouwdepot. De grote verbouwing gaat eind april beginnen.
En die houdt in dat we er – BAM – een verdieping opknallen. Niet omdat het per se moet, maar omdat het kan. En omdat ik het wil. Snel voordat die kleine komt.

Die extra ruimte wordt gevuld met een tweede badkamer – hopelijk met infrarood karaoke douche – een spiksplinternieuwe master bedroom en – tromgeroffel – mijn lang gekoesterde wens; de Sex and the City inloopkast. Die uit de film welteverstaan.

Move that bus mensen, want ik ben zeer benieuwd naar onze extreme extreme home make-over! Nog even geduld aub. Maar de eerste stap ik gezet.
Ik houd jullie uiteraard op de hoogte!

© Tekstbureau Doppie 2018

Happy Feet

Potverdikkie.

 

 

Ik ben die kou zo ontzettend beu. Het is maart dames en heren. Voorjaar, lentekriebels, nieuw leven…maar nee hoor. Ik kijk naar treurig bevroren krokusjes, luister naar het sneue getjilp van vogeltjes en vind mezelf behoorlijk zielig met de verwarming op standje tropisch en vier lagen kleding aan.

Ik verlang naar de zon, naar blije voetjes in het warme zand. Naar de azuurblauwe zee, naar langer licht en buiten tafelen. Ik wil lente, ik wil zomer. Ik wil buiten kunnen wandelen zonder dat die koude wind in mijn gezicht snijdt.

Volgens mij moet ik even geduld hebben. En geduld komt momenteel niet in mijn hormonsters-vocabulaire voor.

Maar gelukkig hebben we de foto’s nog. Krijg ik het toch nog een beetje warm.

© Tekstbureau Doppie 2018