Kinderboekenbal


Ja ja, ik was erbij afgelopen dinsdagavond.

Met de crew van Kinderboekwinkel Utrecht​. Waarbij? Aardbei. Nee, bij het Kinderboekenbal!

In een volle warme zaal vol clowns, vampiers, Frankensteins, heksen en andere griezels zag ik met eigen – bloeddoorlopen – ogen dat Klaas van Eerden de boel gezellige aan elkaar praatte. Dat Kinderen voor Kinderen – niet meer hetzelfde als vroeger helaas – een gruwelijk eng dansje opvoerden.
Ik was getuige van kattensoepele interviews met de makers van het Kinderboekenweekgeschenk. Ik heb zelfs ervaren dat illusionist Victor Mids écht maar dan ook écht kan toveren (en dat ik mijn spullen angstvallig goed in de gaten moest houden).

Maar wat mij het meest is bijgebleven – wat voor mij persoonlijk het
absolute hoogtepunt van de avond was – was dat die geweldige Koos Meinderts​ de Gouden Griffel voor zijn prachtige boek Naar het Noorden heeft mogen ontvangen. Gefeliciteerd Koos! Geniet van deze mooie prijs en ik hoop dat je snel weer eens in mijn klas komt voorlezen!

 

© Tekstbureau Doppie 2017

10 jaar samen

Vandaag, exact 10 jaar geleden, vroeg Rob​ het volgende.

‘Wat moet ik nu tegen mijn vrienden zeggen? Hebben wij nu iets ja of nee?’
Oké, dan hebben we maar ‘iets’.
Eén van de beste beslissingen in mijn leven.

En nu zijn we 10 jaar, 3 huwelijken, 1 fantastisch huwelijksaanzoek, 5 filmpremières, 492 (foute) feestjes, 3 huizen, een extra studie en een paar carrièreswitches, 25 vakanties en stedentrips verder. Hebben we gehuild van het lachen en ook gehuild zonder dat er ook maar iets grappigs aan was. Hebben we de meest doldwaze avonturen beleefd, maar ook genoten van suffe huismusserige avondjes op de bank.
Onder het motto ‘Alles is liefde’ (toevallig onze eerste movienight samen) hebben we de eerste 10 jaar overleefd. En met succes.

Want wat mij betreft mogen er nog veel meer jaren bij. En het liefst nog een trouwerij.
Lieve lieve piet Roberto, je bent het beste cadeau dat ik ooit heb gekregen. De stille kracht achter Doppie. Je laat me vliegen, maar vangt me ook op als ik val. En hoe cliché dit ook allemaal ook klinkt, ik meen het echt.
Ik hou zielsveel van je en dat mag de hele wereld weten.

© Tekstbureau Doppie 2017

Nationale broer- en zusdag


Morgen – 30 september – is het nationale broer- en zusdag.

Daarom vandaag alvast een ode aan Mausje en Bollie. Deze grote zus is namelijk erg trots op haar twee kleine broertjes!
Vroeger kon ik ze wel achter het behang plakken – de heren hadden als grootste hobby naast basket- en voetbal mij irriteren – en heb ik mijn ouders herhaaldelijk om een zusje gesmeekt. 
Nu kan ik toch wel lachen om het feit dat ze mijn Tina wekelijks verstopten, mij altijd met een mega afwas opzadelden en Star Wars-films over mijn films heen tapeten.
Mijn wraak – met onder andere de witte hand en het Duracell-konijn – was zoet en het feit dat ze mijn getuige en trouwambtenaar waren, wil zeggen dat het allemaal goed is gekomen. Gelukkig maar. Want deze apen zijn ongelooflijk belangrijk voor mij!

Fijne broer- en zusdag Maurice en Olger!

© Tekstbureau Doppie 2017

De eerste date


Vandaag is het exact tien jaar geleden dat Piet Roberto et moi voor het eerst op date gingen.

Nou ja, op date.
Technisch gezien gingen we samen naar een verjaardag van een gemeenschappelijke collega. Om elkaar vervolgens de hele avond te negeren en elkaar tenslotte toch op Utrecht Centraal weer te treffen.
De échte date volgde spoedig. Maar 15 september blijft stiekem toch een belangrijke datum voor ons.

Je zult maar op date met Doppie gaan en er al tien jaar aan vast zitten.
Mag ik een groot applaus voor Rob​ lieve mensen?

© Tekstbureau Doppie 2017

Begrijpend lezen


Vandaag hebben we studiedag.

Over leesbevordering, boekpromotie én begrijpend lezen.
De leerlingen zijn vrij en zitten waarschijnlijk in de Efteling ofzo. Ik geef ze groot gelijk. Want begrijpend lezen is vaak wel saai. Of toch niet?

Nouhou…afgelopen donderdag werd ik gevraagd om even een half uurtje in groep 8a te komen. De kids hadden namelijk iets voor me. In deze klas zitten trouwens de lieve leerlingen die ik in groep 3 en 5 heb mogen lesgeven én die getuige zijn geweest van het huwelijksaanzoek en ons verrast hebben bij de bruiloft.

Wat bleek? Die kanjers hadden met hun toffe juf Marleen​ en dito stagiair Dennis​ – tevens mijn oud-stagiair – een kick-ass begrijpend leesles van mijn column gemaakt. Wauw! Wauw! Wauw! Ik was helemaal overdonderd.

De betrokkenheid was enorm, de tekst was heel goed uitgeplozen en de kinderen hadden geweldige vragen bedacht. Die ik met veel plezier beantwoordde. Wát een fantastische les. En wát een inspiratie voor een volgende column.

Jeetje, deze groep gaat gewoon van school af straks. En ik zal ze heel erg missen…

© Tekstbureau Doppie 2017

 

Dank jullie wel


Lieve allemaal.

 

 

Ik wil jullie uit de grond van mijn hart – en met een diepe buiging en staande ovatie – bedanken voor jullie te gekke, lieve en ontroerende berichtjes op mijn eerste column voor Trouw.

Mijn telefoon en social media ontploften en ook mijn mailbox zat vol. Ik kreeg kaartjes, cadeautjes en bloemen en kreeg reacties van docenten van de pabo tot oud-klasgenootjes van de middelbare school.

De begrijpend leesles in groep 8a (de kinderen die getuige waren op ons huwelijk) ging zelfs over mijn verhaal van de kerststal.
Een mooier compliment kun je niet krijgen.
Ik ben er even stil van.

Ik heb deze mooie primeur en alle good vibes even op me in laten werken en dat geeft heel veel inspiratie voor een volgende column. Wordt vervolgd dus.

Dank jullie wel nogmaals! Dank dank dank.

© Tekstbureau Doppie 2017

PS Deze geweldige armbandjes heeft mijn lieve vriendinnetje Marloes​ gemaakt. Mooi hè?

Pendergast


Na een doldwaas en gezellig dagje Amsterdam gingen we van lunchen, shoppen, slenteren in Zuid naar borrelen en dineren in Oost.

Daar schoven we – na heerlijk te hebben geproost in een te leuk tentje – aan bij Pendergast. Onze mede-borrelaar (één van de leukste en beste acteurs uit ons land) loodste ons even naar binnen – want het was terecht super druk – en daar zijn we hem onwijs dankbaar voor. Want man o man.
Wat hebben wij verrekte goed gegeten!

Pendergast Smokehouse – het best bewaarde foodgeheim van de Amsterdamse Staatsliedenbuurt – is een bbq- restaurant met een toffe bediening en een enthousiaste keukenbrigade die kookt op de American slowfood kitchen-way. De heerlijkheden worden de hele dag gerookt, gegaard en met liefde bereid. Dat proef je! Je krijgt de gerechten waar Queen B. het altijd over heeft voorgeschoteld, je weet wat big momma in al die films en tv-series cooks en je waant je bij de eerste hap linea recta in Kansas City.

De slechtgenoot en ik hadden de shared spread. Zodat we een aantal gerechten konden proeven – ideaal – want alles was volgens onze kenner fingerlickin’ good.

En hij had gelijk. Groot gelijk.
Ribs die van de botjes vallen, brisket en pulled pork die smelten op je tong en side dishes (cornbread, black eyed peas, potatosalad en coleslaw) die je ontroeren. Afgetopt met de homemade bbq-saus. Yum!

Damn. Damn. Damn. Het was fantastisch! Zo gruwelijk lekker gegeten; wij komen zeker nog eens terug. Echt. Maar stiekem hopen we dat Pendergast naar Utrecht komt 😉

© Tekstbureau Doppie 2017

35 rock

Wat wás het een geweldige verjaardag!

Met mijn lieve familie en vrienden, heerlijk eten, stralend weer, sprankelende woorden, te gekke cadeautjes, ongelooflijk veel lieve appjes, berichtjes en kaartjes én als klap op de vuurpijl als een echte flamingoqueen een ritje in dit tropische koetsje. Je had me moeten zien gaan.

Ik heb me zo ontzettend jarig gevoeld. Dank jullie wel allemaal!

© Tekstbureau Doppie 2017

Wild wild west trimhockeytoernooi


Vanavond trimhockeytoernooi!

 

Geheel in western style. Good, bad and the ugly-achtig. Hopelijk wordt het net zo leuk als vorig jaar, hoewel we wel een paar stoere cowboys en cowgirls (Joris​, Harwin​ en Eva​) missen moeten in het team van sheriff Aad​.
De confettikanonnen zijn al gepakt. En ook mijn fabulous flamingo-hockeystick en roze glitterbal zijn er klaar voor.

Maar voordat ik netten laat vibreren, punten druk, ga ik eerst afscheid nemen van mijn eerste groepje 3 (van de 3/4). Op naar de afscheidsavond van groep 8 dus.

Ik zeg: fijne avond!

© Tekstbureau Doppie 2017

That’s not even a word

Het leven van een tekstschrijver gaat niet altijd over rozen.

Ik kan intens verdrietig zijn als ik spelfouten en misplaatste interpunctie zie. Ik kan wel janken als het gaat om wollige teksten en dan heb ik het nog niet eens over woorden waarvan je denkt ‘huh’? Dan komt de Monica in mij naar boven (oh wacht…volgens velen bén ik Monica) en brul ik hard: ‘That’s not even a word!’

Aan de laatste categorie maak ik me trouwens ook wel eens schuldig. Als je de aflevering uit Friends kent, dan weet je dat ‘transponster’ geen woord is (en dat Joey’s imaginary friend Maurice de spacecowboy is en dat Chandlers tv-gids op Chanondler Bong staat, red.).

Maar ik zou ‘m ook hebben geroepen in het heetst van de strijd. Dat geef ik ruiterlijk toe. Door dagelijks bezig te zijn met taal maak ik regelmatig Doppie-woorden; vrolijke verbasteringen, maffe mash-ups en aparte afkortingen. Mijn lieftallige echtgenoot roept dan à la de slechthorende Bassie en Adriaan-boef B2: ‘Wa zeggie, baas?’

Enfin. Als ik jou help met je tekst, beloof ik je dat ik mijn Doppie-taal achterwege laat. Ik beloof plechtig dat het SEO-proof, grammaticaal correcte én sprankelende teksten worden. Kickass content. Want dat is wél een woord!

 

© Tekstbureau Doppie 2017